wtorek, 6 stycznia 2015

Rozdział 65 "Ostatnia rzecz"

-Panie Styles, zapraszam.- Nagle z zamysłu wyrwał go cienki głos jednej z pielęgniarek. Gdy chłopak zwrócił w jej stronę swój smętny wzrok, rudowłosa kobieta wskazała dłonią na drzwi do gabinetu, zachęcając, by Harry wszedł do środka. Kilka sekund później siedział na niewielkim łóżku, irytując się powolnymi ruchami doktora, skanującego wzrokiem literki widniejące na dużej kartce. Chłopak zdawał sobie sprawę, że nie ma na to czasu i każda chwila się liczy. Oczywiście, lekarz ignorował nerwowe zachowanie Styles'a.

-Musimy ponownie zrobić prześwietlenie twojej gło...- zaczął spokojnie lekarz, spoglądając zza swoich wielkich okularów na chłopaka, niecierpliwie stukającego palcami po brzegach łóżka.

-Nie obchodzi mnie mój stan i to, co ze mną będzie. Chcę wiedzieć, co z Victorią. Nic więcej mnie nie interesuje- uciął krótko, przerywając starszemu mężczyźnie.

-Słuchaj, młodzieńcze. To, że jesteś jakąś tam sławną gwiazdeczką mnie nie interesuje. Jesteś w moim gabinecie, więc trzymaj się moich zasad. Poza tym pomieszczeniem możesz sobie robić co tylko zechcesz. Póki co, siedź grzecznie i nie podnoś mi ciśnienia- mruknął mężczyzna przez zaciśnięte zęby, zadziwiając tym chłopaka, który z zaskoczenia aż uniósł brwi. Nie sądził, że staruszek jest w stanie wypowiedzieć tak dużą ilość słów w tak krótkim czasie. Brunet potrząsnął lekko głową, odciągając swoje myśli od nieistotnych rzeczy i już nabrał powietrza, by coś powiedzieć, lecz doktor uprzedził go.- A jeśli tak bardzo interesuje cię ten wrak, leżący kilka sal stąd, to proszę bardzo...- warknął pod nosem, podchodząc do swojego biurka, po czym wyjął z szuflady niewielką teczkę. Szybkim ruchem podał ją Harry'emu.

Styles początkowo nie rozumiał zachowania lekarza. Zastanawiał się, dlaczego zareagował tak ostro i oschle, lecz nic sensownego nie przychodziło mu do głowy. Dopiero w chwili, w której otworzył teczkę, zrozumiał wszystko, czego tak naprawdę domyślał się wcześniej, lecz nie dopuszczał tego do swoich myśli.  Dotarła do niego druzgocąca, trudna prawda. Bolesna rzeczywistość odbiła się echem w jego sercu, umyśle i oczach. Chłopak uniósł swój załzawiony wzrok, kierując go na lekarza, wzruszającego ramionami. Dla tego doświadczonego mężczyzny Victoria była tylko przypadkiem. Jednym z wielu. Nie pierwszym i zapewne nie ostatnim. Dla Harry'ego Victoria była wszystkim, czego tak naprawdę potrzebował. Była iskierką nadziei. Była całym jego światem. Moment, w którym uświadomił sobie, że sens jego życia z każdą sekundą coraz bardziej się od niego oddala, był jednym z najgorszych, jakie kiedykolwiek przeżył.

-Czy to już...- zaczął, lecz czując jak żołądek tłumiący jego głos podchodził mu do samego gardła, zamilkł, spuszczając głowę w dół.

-Reszta moich 'kolegów po fachu'- fuknął pod nosem- zawsze przekazuje tę najwygodniejszą wersję bliskim chorej osoby...- oznajmił, opierając się o parapet, po czym zeskanował zmizerniałe ciało młodzieńca, ciągle wpatrującego się w niego z niedowierzaniem.- Prawda jest taka, że potrzebna jest jej operacja. Bez niej... nie ma najmniejszych szans, by przeżyła. Ale jest również pewne, że nie przeżyje tej operacji. Jest za słaba.

-Wolicie siedzieć z założonymi rękami, zamiast próbować coś z tym zrobić?!- oburzył się Harry. Doktor westchnął głośno.

-Tu już nie da się nic zrobić- odrzekł chłodno.-Victoria jest w tak złym stanie, że jeśli przeżyje, będzie jak warzywo. Została postrzelona w tak niekorzystne miejsce, że kula przebijając się przez jej brzuch zatrzymała się przy kręgosłupie... W takich przypadkach nie jesteśmy w stanie zbyt wiele zrobić. Jej los jest już przesądzony. Trzymamy ją w śpiączce, żeby nie odczuwała bólu, żeby nie była świadoma tego, co się z nią dzieje. Jeśli ją wybudzimy...- westchnął.-  Jej mózg będzie kontaktował, lecz żadna z jej kończyn nie będzie posłuszna. Życie będzie dla niej męczarnią. Z resztą... Jakie życie- bąknął pod nosem.- Nie oszukujmy się… Nawet bez wybudzenia jej życie jest kwestią kilku dni.

Harry nie chciał w to uwierzyć. Mimo tego, że dotarła do niego niewygodna prawda on starał się za wszelką cenę wyprzeć ją ze swojej świadomości.

Gwałtownie złapał się za głowę, by uporządkować w myślach wszystko to, czego się dowiedział. Chciał jeszcze chociaż raz usłyszeć jej piękny, melodyjny głos. Pragnął po raz ostatni ujrzeć zieleń jej dużych, cudownych oczu. Marzył, by usłyszeć z jej ust te dwa, znaczące słowa. Wyznanie, na które czekał tak długo. Czekał cierpliwie. W ciszy, w cieniu wszystkich wydarzeń. Czekał na nie zdecydowanie za długo. Może gdyby tyle nie zwlekał, teraz oboje byliby w innym miejscu i innej sytuacji?

-Chciałb...- przełknął ciężko ślinę, kierując wzrok w stronę mężczyzny.- Chciałbym jej coś powiedzieć. Ale muszę mieć pewność, że mnie usłyszy i zrozumie... - powiedział, spoglądając na doktora niepewnie. Ten skinął głową porozumiewawczo. Domyślił się, że ta decyzja nie była dla Harry'ego łatwa. -Jaka jest szansa, że ona to wytrzyma?

-Marna-mruknął, wychodząc z pomieszczenia. W dłoni trzymał niewielką strzykawkę, napełnioną jasną cieczą.- Mam nadzieję, że decydując się na to, jesteś świadomy ryzyka...

-Jestem- uciął krótko, próbując wyrzucić ze świadomości, na co tak naprawdę  skazał Victorię.

Przechodząc przez szpital spotkał się z różnymi ludźmi, różnymi sytuacjami, różnymi chorobami... W pewnej sali zobaczył starca, leżącego samotnie na łóżku. Jego twarz pokryta była milionem zmarszczek. Po jego zniszczonej buzi powoli spływały łzy. Nie były to łzy smutku, lecz radości. Czekał na kogoś. Ale nie był to nikt z rodziny, ani nikt bliski. Czekał na śmierć. Była jego przyjaciółką, której wyczekiwał od bardzo dawna. Cieszył się, że w końcu ją zobaczy...

W innej z sal ujrzał małego chłopca. Na jego głowie nie widniał nawet jeden włos. Był bardzo chory, jego życie powoli dobiegało końca, ale on nie przejmował się tym. Cieszył się, że mógł spędzić ten czas z osobami, które kochał. Siedział przy niewielkim stoliku wraz ze swoją młodszą siostrą, rysując coś na niewielkich kartkach. Jego mama siedziała w kącie, chowając swoją twarz w dłoniach. Roniła morze łez. Jej ciałem zawładnął smutek. Mały chłopiec widząc to wstał i podszedł do załamanej mamy, po czym mocno objął ją swoimi lichymi ramionami. Kobieta schowała go w swoich objęciach, łkając głośno. On po chwili złapał ją za dłoń i pociągnął w stronę stolika, przy którym chwilę wcześniej siedział z siostrą. Na twarz kobiety wdarł się uśmiech przepełniony smutkiem. Delikatnie potarła głowę chłopca, przyglądając się mu dokładnie, po czym usiadła obok niego.

Dopiero, gdy malec uśmiechnął się do Harry'ego, ten otrząsnął się, odpowiedział mu lekkim uśmiechem i poszedł przed siebie. Nie mógł zrozumieć szczęścia ludzi, którzy byli bliscy śmierci. To było dla niego nie do pomyślenia. Przecież... Śmierć kończy życie, które pomimo wielu trudności i przeciwności losu jest piękne. Jest darem, który otrzymaliśmy i powinniśmy wykorzystać go jak najlepiej...

Ciągle myśląc o chłopczyku, Styles dotarł do miejsca, w którym znajdowała się Victoria. Przed salą spotkał Zayn'a, trzymającego w objęciach spokojnie śpiącą Lenę. Była wykończona, na co wskazywał jej stan. Jej twarz była cała opuchnięta od płaczu. Resztki makijażu, który już dawno rozmyły łzy, wciąż majaczyły pod jej oczami. Dziewczyna chudła w oczach. To tak jakby z każdym dniem było jej coraz mniej. Tak jakby z każdą sekundą odchodziła wraz z Victorią...

-Dowiedziałeś się czegoś?- spytał szeptem Zayn. Harry pokręcił przecząco głową, wzdychając głośno.
Skłamał.

Tak, skłamał. Ale cóż miał uczynić? Miał przyznać się, że skazał swoją ukochaną na szybką śmierć? Nie, nie mógł tego zrobić.

Szybkim krokiem skierował się do środka sali, gdzie znajdował się lekarz. Gdy chłopak przekroczył próg pomieszczenia, mężczyzna właśnie kończył wstrzykiwać ową cieć do kroplówki, która dostawała się do krwiobiegu Nowińskiej. Nie zwracając już uwagi na lekarza krzątającego się po pomieszczeniu, zielonooki usiadł przy łóżku Victorii i złapał za jej chłodną dłoń. Ucałował jej zewnętrzną stronę, po czym potarł nią o swój policzek, po którym spłynęła krótka strużka łez.

-Nie chciałem...- wyszeptał, dławiąc się własnymi łzami. Jego oczy momentalnie zrobiły się czerwone, a policzki wilgotne. Po chwili chłopak przestał przejmować się tym, że ktoś mógłby go zobaczyć. Łzy dawały mu ukojenie. Łzy pozwalały mu wyrzucić z siebie wszystkie emocje, bez użycia słów.

Wszystko zaczęło się tak niewinnie. Kilka dni spędzonych razem. Kilka pocałunków. Zauroczenie. Zapowiadała się zwykła, wakacyjna miłość. Nikt nie podejrzewał, że ich relacja zabrnie tak daleko. Harry nigdy nie pomyślał o tym, że byłby w stanie tak bardzo kogoś pokochać. Nigdy nawet nie przeszło mu przez myśl, że mógłby się od kogoś uzależnić, że mógłby zrobić dla tej osoby wszystko, że byłby w stanie zabić... Victoria go zmieniła. Ich miłość go zmieniła.
Styles oparł delikatnie czoło o biodro dziewczyny, zatapiając swoją zapłakaną twarz w pościeli, pokrywającej jej ciało. Płacz całkowicie wyczerpał jego siły. Westchnął głośno, pociągając nosem. Jego kciuk lekko pocierał poobijaną dłoń Victorii, tak jakby chciał ją uspokoić, lecz nie uspokajał tym jej, tylko własne sumienie... Niedługo po tym pogrążył się we śnie.

                                                               ~*~

-Harry...

Styles usłyszał znajomy głos, szepczący jego imię. Mruknął coś niewyraźnie pod nosem, po czym zmarszczył czoło, próbując otworzyć oczy. Poczuł, że ktoś bardzo delikatnie ścisnął jego dłoń. Momentalnie zamarł. Jego serce zwiększyło swoje obroty, a on bardzo powoli uniósł swoją głowę, zwracając swój zaspany, zmęczony wzrok w stronę twarzy Victorii. Na jej zmarnowanej twarzy widniał łagodny uśmiech. Chłopak od razu uśmiechnął się szeroko, ukazując swoje białe zęby i szybko pocałował dłoń Vic. Nie mógł uwierzyć, że to naprawdę się udało. Nie potrafił wyrazić swojego chwilowego szczęścia.

Właśnie, chwilowego...

W tym samym momencie uśmiech z twarzy Harry'ego znikł w równie szybkim tempie, w jakim się tam pojawił. Dotarło do niego to, co zrobił. Igrał ze śmiercią, przyciągając ją do Victorii. Słona ciecz zaczęła drażnić jego powieki.

-Skoro ty... Jak?- mruknął pod nosem. Jego niedowierzający głos rozbrzmiał w pomieszczeniu.- On powiedział, że ty... Że nie będziesz mogła ruszać ręką, ani...- motał się w swoich własnych słowach. -Okłamał mnie...- szepnął z wyrzutem. Miał pretensje do samego siebie. Nie był czujny. Uwierzył lekarzowi, którego tak naprawdę nie znał... Nie mógł pogodzić się z tym, że skazał swoją ukochaną na śmierć.  -Victoria, skarbie- zaczął, całując jej dłoń.- Musisz mi uwierzyć, ja... Ja nie chciałem, żeby...

-Wyświadczyłeś mi przysługę...- mruknęła zachrypniętym głosem. Dziewczyna zrozumiała, co się stało. Zrozumiała, że Harry pomógł jej to skończyć. Skończył jej męki.

-Ja cię zabiłem...-załkał tak cicho, jakby nie chciał, żeby dotarło to do jego serca. Ta informacja mogłaby sprawić, że pękłoby w pół, wywołując śmierć. Emocjonalną śmierć.- Prz... Przepraszam...

-Harry...- wyszeptała.-Mój kochany Harry...- z trudem uniosła jedną z dłoni i potarła nią zalany łzami policzek zielonookiego.-Ze łzami ci nie do twarzy-uśmiechnęła się blado. Chłopak nadal milczał, kręcąc głową ze skruchą.- Uratowałeś mnie... Gdyby nie ty, zginęłabym tam na miejscu...-Potarła jego twarz, skłaniając go, by na nią spojrzał. Gdy to zrobił, ona uniosła kąciki swoich ust. -Dziękuję.

- Zrobiłem to, bo cię kocham-powiedział, spoglądając prosto w jej piękne, zielone oczy. -Kochałem, kocham i zawsze będę cię kochał, Victorio.-Uśmiech na jej twarzy się poszerzył.

-Też cię kocham. Nigdy nie przestałam cię kochać. Byłam głupia, myśląc, że...

-Nie mów tak. Jesteś wspaniałą osobą- przerwał jej, przyciągając drewniane krzesełko do łóżka, by móc być bliżej ukochanej. -Jesteś taka odważna, zdolna, piękna, mądra...-Łagodnym ruchem założył kosmyk włosów za jej ucho, tak samo, jak robiła to ona, gdy ją zawstydzał. Uśmiechnął się na samo wspomnienie tych chwil. -Mam wymieniać dalej?-Potarł kciukiem po jej skroni.

Nagle dziewczyna posmutniała, spuściła swój wzrok, wlepiając go w podłogę. Otworzyła usta, by coś powiedzieć, lecz nie wydostał się z nich żaden dźwięk, poza cichym westchnieniem.

-Wszystko w porządku?- spytał chłopak, unosząc się szybko.

-Nick nie żyje, prawda?-Jej twarz nie wyrażała żadnych emocji. Wciąż pusto wpatrywała się w jasne kafelki. Harry spokojnie usiadł z powrotem na krześle.

-Mhm...

-Daj mi kartkę i jakiś długopis- poprosiła. Chłopak popatrzył na nią zdziwiony, marszcząc czoło. -Po prostu daj mi to, proszę- mruknęła, uprzedzając zbędne pytania. Styles szybko przeskanował wzrokiem całe pomieszczenie. W kącie, na stoliku, przy którym zazwyczaj siedziała jedna z pielęgniarek leżał plik kartek i długopis. Nie czekając długo wstał i podał Victorii to, o co go prosiła, po czym zajął swoje poprzednie miejsce. Dziewczyna z trudem złapała w dłoni niewielki długopis i napisała na kartce kilka zdań bardzo niedbałym pismem. Gdy skończyła, zgięła kartkę na pół, po czym drżącymi dłońmi włożyła ją do kieszeni koszuli, którą miał na sobie Harry.-Nie pytaj o to. Kiedyś ci się przyda...- stwierdziła krótko.

Milczeli. Oboje zachowywali idealną ciszę. Wpatrywali się sobie w oczy. Harry delikatnie gładził Victorię po głowie, co wywoływało delikatny uśmiech na jej twarzy. On niestety nie uśmiechał się. Nie był szczęśliwy z tego powodu, że przesądził o losie Nowińskiej, którą kochał nad życie.

-Chciałabym przeżyć to wszystko od nowa...-szepnęła z uśmiechem. Chłopak wyrwany z zamysłu jedynie zmarszczył czoło.- Nawet gdyby to wszystko miało potoczyć się tak samo... Gdybyśmy znowu skończyli tutaj... Chciałabym cofnąć czas o kilka miesięcy i przeżyć to wszystko ponownie. Nie żałuję żadnej chwili spędzonej z tobą...- wyszeptała, czując, jak powoli opada z sił. Jej dłoń przestała ściskać rękę jej ukochanego. Zielonooka ciężko przełknęła ślinę, czując ciepło cisnące się na jej policzki. Oczy Harry'ego zwiększyły swoje rozmiary, widząc stan dziewczyny.

-Proszę... Nie teraz. Nie rób mi tego- szepnął, próbując powstrzymać łzy cisnące się do jego oczu. -Nie możesz teraz mnie zostawić. Rozumiesz? Nie dam rady bez ciebie.

-Harry... Obiecaj mi, że kiedy odejdę, ty zostaniesz. I pokażesz wszystkim jacy bylibyśmy szczęśliwi razem- uśmiechnęła się szeroko, dając upust słonej cieczy wydostającej się zza jej przymkniętych powiek.

-Ty nie możesz odejść... Błagam, Victoria, nie rób mi tego...

-Obiecaj...- poprosiła szeptem.

-Obiecuję. Zrobię wszystko, co tylko zechcesz...- zarzekał się, całując nerwowo zwiotczałą dłoń dziewczyny. Ona oparła delikatnie swoją głowę o poduszkę, czując, że nie będzie miała już dłużej sił, by ją podtrzymywać.

-Proszę, spraw, żebym zapamiętała cię uśmiechniętego. Żeby twój uśmiech był ostatnią rzeczą, jaką zobaczę...- pociągnęła nosem, starając się już nie płakać. Styles lekko pocierał swoją dłonią jej mokry policzek, po krótkiej chwili na jego twarzy pojawił się uśmiech. Victoria odwzajemniła ten gest.- Kocham cię, Har...-Płacz stłumił jej cichy głos. Z trudem zaciągnęła się powietrzem.

-Ja ciebie też...-odrzekł, patrząc na to, jak jego ukochana powoli kończy swój żywot.

Była szczęśliwa. Mimo łez wciąż się uśmiechała. Cieszyła się, że mogła spędzić ostatnie chwile swojego życia właśnie z nim. Z chłopakiem, na punkcie którego oszalała jakiś czas wcześniej. Z chłopakiem, którego bezgranicznie kochała.

Gdy zauważyła, że z twarzy jej ukochanego powoli zaczął znikać jego piękny uśmiech, pozwoliła swoim powiekom zbliżyć się do siebie, tym samym odcinając sobie widok na świat.

-Proszę... Pocałuj mnie. Ten ostatni raz... Tak samo, jak pierwszy...- szepnęła, coraz bardziej tracąc kontakt z rzeczywistością.

Harry nie czekając długo uniósł się, przyjrzał się zmizerniałej, lecz szczęśliwej twarzy Vic, po czym musnął swoimi wargami jej usta. Pamiętał ich pierwszy pocałunek. Pamiętał ich każdy pocałunek. A ten na pewno zapamięta najdłużej... Ich słone usta złączyły się w subtelnym pocałunku. Trwał on kilka sekund, lecz nie to było istotne. Liczyli się tylko oni. To był ich moment. Ich ostatni moment. Chłopak czuł, że usta Victorii cały czas wykrzywione były w nikłym uśmiechu. W jej pięknym, łagodnym uśmiechu...

Po chwili w całym pomieszczeniu rozbrzmiało głośne, denerwujące pikanie maszyny, do której podłączona była Victoria.

To koniec.

Jej życie dobiegło końca.

Szczęście Harry'ego również.

Zielonooki odsunął się od niej, bacznie skanując jej twarz. Była szczęśliwa. Umarła szczęśliwa. Na jej twarzy wciąż gościł uśmiech.

Styles przymknął oczy, pozwalając ostatnim łzom wypłynąć. Odwrócił się na pięcie, po czym smętnym krokiem opuścił salę. Po drodze w biegu minął go lekarz wraz z dwiema pielęgniarkami. Harry nie zwracał uwagi na nic. Omijał wszystkie osoby pojawiające się na jego drodze, tępo brnąc przed siebie. Gdy poczuł na swoim ramieniu masywną dłoń mulata, idącego za nim od dobrej chwili, zatrzymał się na moment, wciąż w zamyśleniu ślepo patrząc w dal.

-Czy ona...?- spytał porozumiewawczo Zayn, z trudem patrząc na zmarnowaną twarz Harry'ego. On nawet  nie odezwał się. Po kilku sekundach ciszy usłyszał za sobą głośny szloch Leny, która z niewiarygodną mocą wtuliła swoje roztrzęsione ciało w Malik'a.

Harry ociężale uniósł swój wzrok w stronę stojących pod salą przyjaciół. Nie było tam ani jednej osoby, która nie miałaby łez w oczach. Wszyscy przejęli się śmiercią Victorii, lecz nikt tak bardzo jak Lena. Ona odeszła wraz z nią. Razem z Victorią umarła część tej wykończonej emocjonalnie blondynki. Żyła nadzieją. Żyła złudzeniami, które nagle zostały przerwane przez pasmo tragicznej rzeczywistości...

                                                               ~*~

Mężczyzna zgasił światło w pokoju swojej wnuczki, po czym spokojnie ruszył w stronę sypialni. Gdy znalazł się w środku, zauważył, że jego wyciszona komórka informuje o nadchodzącym połączeniu. Facet nacisnął zieloną słuchawkę, przykładając telefon do ucha. Nawet nie zdążył spojrzeć, kto jest jego rozmówcą.

-Słucham-zaczął poważnym tonem.

-Zasłużyłeś na wynagrodzenie, czy zepsułeś robotę?- Usłyszał w słuchawce swojego zleceniodawcę. Westchnął głośno.

-Namówiłem Styles'a, poszło szybko. Trochę podkoloryzowałem sytuację i uwierzył we wszystko. Dziewczyna umarła jakąś godzinę temu- oznajmił chłodno.

-Dobrze... Nie mogłem już patrzeć na to, jak moja córeczka się męczyła...

-Nie wiedziałem, że to była twoja...-powiedział pod nosem zaskoczony.

-Jutro prześlę ci twoje pieniądze, po tym nasze drogi się rozejdą- rzekł krótko, rozłączając się.

Wracamy do gry, skarbie mruknął pod nosem, unosząc prawy kącik swoich ust ku górze.


***


Moje kochane... Pragnę Was bardzo gorąco przeprosić za to, że tak długo nie dawałam znaku życia. Wiem, olałam Was i miałam z tego powodu naprawdę ogromne wyrzuty sumienia. Przepraszam.
Ale najważniejsze to, że wróciłam z rozdziałem. Mam nadzieję, że ktoś tu jeszcze na niego czekał... :)
Czekam na Wasze opinie i komentarze na temat tego, co wydarzyło się w rozdziale. Są dla mnie naprawdę bardzo ważne. Serdecznie dziękuję wszystkim osobom, które decydują się komentować moje rozdziały. Wasze słowa naprawdę dodają mi motywacji, by żyć i nadal robić to, co kocham.
Dziękuję, że jesteście.

Do następnego. <3